'สิ่งที่ซีรีส์เกาหลีไม่ค่อยเล่า' บันทึกชีวิตนักศึกษาป.โทในเกาหลี ผ่านเลนส์ของภาษา เมือง และสังคม

Summary

• แบ่งเป็นสามพาร์ท เล่าถึง "ขั้นตอนการทำความเข้าใจ" ของคนที่เลิกตั้งคำถามว่าทำไมคนที่นี่ถึงทำแบบนั้นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะไม่สงสัยอีกแล้ว แต่เพราะเข้าใจมันมากพอแล้วต่างหาก
• ภาษาและวัฒนธรรม: สิ่งที่แยกจากกันไม่ได้ ภาษาเป็นเพียงอุปสรรคที่ต้องฝ่าไปให้ได้ แต่พอนานเข้า ก็เริ่มสังเกตว่าสิ่งที่ซับซ้อนจริง ๆ ไม่ใช่คำศัพท์หรือไวยากรณ์ แต่คือวัฒนธรรมที่แทรกอยู่ในภาษาที่เกิดจากความเป็นอยู่ที่ก่อให้เกิดลักษณะนิสัยของคนเกาหลีขึ้นมาต่างหาก ถ้าให้ยกตัวอย่างสิ่งที่น่าจะเห็นภาพชัดที่สุด ก็คงเป็นเรื่องของ “ระดับภาษา” แน่นอนว่าในภาษาไทยเราก็มีเรื่องนี้เหมือนกัน แต่คิดว่าไม่เข้มข้นและจริงจังเท่ากับภาษาเกาหลี เราอาจจะเห็นจากฉากในซีรีส์ ที่พระเอกนางเอกก่อนจะเริ่มคบหาดูใจกัน จะต้องมีบทพูดประมาณว่า “말 놓을까요?” แปลว่า เรามาพูดเป็นกันเองดีมั้ยครับ/คะ? และก็จะเกิดความเขินอายในช่วงแรก ก่อนจะเริ่มสนิทกันขึ้นอย่างรวดเร็ว
• เมือง: วันที่เลิกเปิดแผนที่ แพทเทิร์นของแต่ละย่านไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด แต่ถูกปรับให้เข้ากับคนที่อยู่ในย่านนั้น อย่างย่านมหาวิทยาลัยที่ใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน จะมีร้านกาแฟที่ออกแบบมาเพื่อให้นั่งอ่านหนังสือได้นาน ๆ เต็มไปหมด ที่นั่งเยอะ นั่งนานได้โดยไม่ต้องเกรงใจ ร้านอาหารราคาย่อมเยาที่นักศึกษากินได้ทุกวัน ร้านนั่งดื่มและคาราโอเกะสำหรับปลดปล่อยหลังสอบ ทุกอย่างอยู่รอบมหาวิทยาลัยเหมือนเมืองขนาดจิ๋ว ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับชีวิตนักศึกษาโดยเฉพาะ ซึ่งถ้าเดินไปย่านออฟฟิศหรือย่านที่อยู่อาศัยล้วน ๆ บรรยากาศก็จะเปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่งที่เหมาะกับย่านนั้น ๆ
• สังคม: เมื่อ ‘เรา’ สำคัญกว่า ‘ฉัน’ และการวิ่งข้ามถนนทั้งที่ไม่ได้รีบ ทุกคนรีบไปทางเดียวกัน ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก แต่เพราะสังคมนี้ถูกหล่อหลอมมาให้เคลื่อนไปพร้อมกันต่างหาก และพอมาสังเกตตัวเองในวันนี้อีกที เราก็วิ่งข้ามถนนทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รีบอะไรตามเขาไปเสียแล้ว