โลกกำลังพังเหรอ? ช่างมันเถอะ ขอพื้นที่ความสุขเล็กๆให้ฉันก็พอ ถอดรหัส Dopamine Chamber ของวง Fontaines D.C. อัลบั้มที่เตือนสติเราว่า พื้นที่เล็กๆนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ (นะเว้ย)

Summary

• นวัตกรรม, วิทยาการ และความก้าวล้ำทางเทคโนโลยีมากมายในโลกยุคใหม่ทำให้เราต่างก็มีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง แต่อย่างลืมว่าตำแหน่งแห่งที่ที่สร้างความสุขให้เราเหล่านั้นมันจะต้องไปซ้อนทับกับพื้นที่ความสุขของใครบางคนอยู่เช่นกัน คำถามก็คือในโลกยุคใหม่ที่ผู้คนต่างก็มองเห็นแต่ความสำคัญของตัวเอง เราจะเหลือพื้นที่ให้ได้มองเห็นความทุกข์ยากของผู้อื่นบ้างไหม?
• Dopamine Chamber สตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 5 ของ Fontaines D.C. ทำการรื้อสร้างดนตรีโพสต์พังก์ที่ทางวงทำได้ดีมาโดบตลอดเพื่อให้โครงสร้างดนตรีแนวนี้ที่ปฏิเสธสูตรสำเร็จของดนตรีร็อกเป็นเหมือนกระจกสะท้อนสังคมในโลกยุคใหม่ที่มีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นมากมาย แต่ดูเหมือนว่าความสุขที่เคยสัมผัสได้จริงในอดีตจะกลายเป็นแค่ความสำราญที่เป็นเพียงภาพโฮโลแกรมที่จับต้องจริงไม่ได้เสียแล้ว Fontaines D.C. ตั้งคอนเซ็ปต์ที่น่าสนใจขึ้นมาว่า ถ้าหากพวกเขาเปลี่ยนแปลงทิศทางดนตรีให้สุขุมลุ่มลึกขึ้น ซึ่งมันแตกต่างไปจากทิศทางดนตรีตามแบบฉบับของวงอย่างสิ้นเชิง แฟนเพลงจะมองเห็นความงามที่จับต้องได้ไหม หรือมันจะเป็นเพียงแค่ความสุขจอมปลอมในพื้นที่อันจำกัดจำเขี่ยและเป็นการทดลองที่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ประสบผลสำเร็จ
• สิ่งที่น่าเศร้าก็คือในปัจจุบันโลกเรากำลังเดินหน้าไปสู่ทางเดินสายนั้น ทางเดินสายที่เราแคร์เพียงแค่ความสุขส่วนตัวที่ได้มาจากวิทยาการ, นวัตกรรมและอะไรอีกหลายอย่าง โดยที่ไม่สนใจใยดีเลยว่าจิตใจของคนรอบข้างที่เราฉกฉวยความสุขของเขามาจะพังทลายยับเยินไปมากมายเพียงใด และคำถามที่ กริอัน แชตเทน ตั้งขึ้นมาเพื่อให้เราตอบตัวเองให้ได้ผ่านทุกเพลงในอัลบั้มชุดนี้ก็คือ “เมื่อมนุษย์เริ่มแยกไม่ออกอีกต่อไปแล้วว่าอะไรทำให้ตัวเองมีความสุข และอะไรเป็นสิ่งที่กำลังทำลายตัวเองอยู่ในขณะนี้ เรายังเรียกสิ่งที่กำลังไล่ตามนั้นว่าความสุขได้อยู่อีกหรือเปล่า?”