จากเด็กร่าเริงที่เต็มไปด้วยจินตนาการ สู่ผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยกรอบและกลัวการถูกตัดสิน เด็กคนนั้นหายไปไหน? เมื่อโลกสอนให้เราวิ่งหนีความผิดพลาด จนความคิดสร้างสรรค์ในวัยเยาว์หายไปหมด

Summary

• ยังจำตัวเองตอนเด็กได้ไหม ตอนที่หยิบกล่องลังมาทำเป็นยานอวกาศ วาดสัตว์ประหลาดมั่วๆ ลงกำแพง หรือแต่งเรื่องเรื่อยเปื่อยโดยไม่สนว่ามันสมจริงหรือเปล่าแต่พอโตขึ้น หลายคนกลับเริ่มเชื่อว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ทางนี้ เพราะโลกของผู้ใหญ่เต็มไปด้วยการคิดให้ถูก ต้องดูดี ต้องไม่พลาด และต้องไม่แปลกจากคนอื่น
• ทั้งที่จริงแล้ว จินตนาการไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่สมองส่วนที่คอยวิเคราะห์ ตรวจสอบ และกลัวการถูกตัดสิน ทำงานหนักเกินไป จนไอเดียแปลกๆ ถูกหยุดไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เกิด
• มีงานศึกษาจำนวนมากพบว่า ความคิดสร้างสรรค์ไม่ใช่พรสวรรค์ของคนบางกลุ่ม แต่มันคือสิ่งที่ฝึกได้ และหนึ่งในวิธีง่ายที่สุดคือหลักการ ‘Yes, and…’ แทนที่จะรีบปฏิเสธไอเดียแรก ลองตอบรับมันไว้ก่อน แล้วต่อยอดเพิ่มเข้าไป เหมือนเวลาเพื่อนพูดว่า “บนดาวอังคารมีร้านก๋วยเตี๋ยว” แล้วเราตอบว่า “ใช่ แล้วเจ้าของร้านเคยอยู่เยาวราชมาก่อน”
• เพราะสุดท้ายแล้ว ความคิดสร้างสรรค์อาจไม่ได้เกี่ยวกับการ ‘คิดเก่ง’ เท่ากับการ ‘ยอมให้ตัวเองคิด’ มากกว่า